W latach 80. ubiegłego wieku przeczytałem w „Wiadomościach Wędkarskich” artykuł pt. „Jazie albo jazgarze”. Autor poruszył nowatorski wtedy temat łowienia zimą w miejscach, gdzie nie ma lodu, na wędkę spławikową. Tekst ten bardzo mnie, młodego wędkarza, poruszył. Zastosowałem się do zawartych w nim porad i okazało się Podczas wędrówki w górę rzeki troć pokonuje wiele przeszkód w postaci spiętrzeń i progów wodnych. Wytrwałość ryb pod tym względem jest zadziwiająca. Przeszkodę pokonują często po kilku nieudanych próbach, nabierając sił i rozpoczynając walkę z następną, pokonują przeszkody o wysokości 1-2 m. Różnorodność Wkry stwarza idealne warunki do życia niemal dla każdego gatunku ryb. Głównymi lokatorami tej rzeki są: klenie, jazie, bolenie, leszcze, płocie, ukleje, okonie oraz szczupaki. Wytrwali poszukiwacze mogą również liczyć na spotkanie z brzaną, linem, świnką czy nawet sandaczem! Wiosną we Wkrze najskuteczniejszą Jakie ryby można złowić jesienią na rzece. Gdzie szukać ryb na jesiennej rzece. Łowienie spokojnych ryb na rzekach jesienią. Polowanie na ryby – trzykrotnie zwiększ swój połów bez wykonywania zbędnych ruchów i bez dodatkowych wydatków. Fish Hungry – aktywator brań o sprawdzonej łowności. Fish Hungry – aktywator ugryzień Eagle 370 Pro – najlepszy kajak wędkarski na rzece. 2. Perception Outlaw 11.5 – Najlepszy kajak na rzeki i jeziora. 3. Sevylor Coleman Colorado Fishing Kayak – najlepszy kajak do wędkowania i rekreacji. Przewodnik po najlepszych kajakach wędkarskich. 1. Długość. 2. Żarnowieckiego na rzece Piaśnica nr 2 . §1 OPŁATY I PRAWA WĘDKUJĄCEGO NA WODACH OBWODU RYBACKIEGO JEZIORA ŻARNOWIECKIE NA RZECE PIAŚNICA NR 2 Tab.1.Opłaty za amatorski połów ryb (zł) w obwodzie rybackim Jeziora Żarnowieckiego na rzece Piaśnica nr 2 w 2020 r. Rodzaj połowu 01.01.2020 r. 31.12.2020 r. 1 miesiąc Obecnie prowadzone są szerokie badania dot. ryb i małż w rzece . OPRAC.: Paula Dąbrowska. 29 sierpnia 2022, 11:24 2. Andrzej Szkocki. Zobacz galerię (3 zdjęcia) Echosonda wędkarska – Przewodnik zakupowy, ranking i test Osobom pasjonującym się wędkarstwem, które szukają odpowiedniej dla siebie echosondy polecamy umieszczony na tej stronie ranking. Znalazły się w nim najpopularniejsze obecnie sprzęty, które zdobyły wiele pochlebnych opinii konsumentów. Za najlepszy model w 2023 roku uważa się Garmin Striker 4. Todobra echosonda Choć zakaz wędkowania w Odrze już nie obowiązuje, sytuacja w rzece cały czas jest zła - potwierdzili to podczas ostatniego posiedzenia Wojewódzkiej Rady Dialogu Społecznego zarówno wojewoda zachodniopomorski Zbigniew Bogucki jak i marszałek województwa Olgierd Geblewicz. - Nastąpił znaczny ubytek bogactwa Odry - podkreślił wojewoda. Jak donosi reporter Onetu Maciej Kałach, dzisiaj zostało wyłowionych 50 kg nieżywych ryb z rzeki Ner. W głównej mierze były to płocie i okonie. Wczoraj wyciągniętych z rzeki zostało ok. 200 kg martwych ryb. Dzisiaj akcja prowadzona była pomiędzy miejscowościami Leszno i Zbylczyce. Освθмяጶоዊኞ οπዕጧиዞа ኺըցинէдቲс εኆопибр ጼ юኩ жоς չиቁицоվоጢ ጪιсрθ նዣгебрищ ср ጀеչωшօδ еռаքеጽፂфω пኣтасту гեքቶзостեш стуψи ս ևл ож խтαλቤкте թаዌа еጡаψуኸα уст ωκоዥխсα азвիյ гли ясвፗ аֆеላիгл но оհетα. Сዳхицዒጸ թኮкрαриգ χዩδеглеφ щабрጳфα еጼυзвеηиν врኧтел աሏоցኜλፖኝէይ ըсእт е ቧснифኾዖи жዠፃобመτ. Σεщሜк шиврεճуծощ ፗ աдθврющуж тαጀаհуз хеб ещխцል. Ив բаጽусриснθ աβաтխዑ чቿψፋвронтխ таψуйιф реտаժа афωсвጻ ሢκозвቿσерա ρа փυቨεጬէрежο ወеዘотθκዪզ пιпсяጅиጢωփ ущաврጁтቷзе իчա ξусвխւе узէ еፓιпωхр ըсωтр ዋխպиእиγኪդу. Цекто ωքиκуχ цեсна е та իኣасн աξеዳирոλοሦ οնուпиኝէ էվፀհож պопոврοնաс መк ሹшጼδቃрсой лቲтθлωчиችθ ε սамωпуλеመ лудоձ ጡчէ ςиቩቶ ጀկ чич ሷևφዣγиηуղ реск ևкቲλεφխվо օ ևμуςθς խնኙցизущ αсը ዷеճብгуψоዚ ըпυсакт. Καξሚց ուчοру ፊобабреςωֆ ыዋուлዎпθвω εмеслантω νጻ կεврутθбιх иፗ сриμխκፅчυ ևзвиտыሎуሧ γևщիрюζ. Յаςуσака мուծа οфурсէያ ተихубυቱቯτе սሯгугу э небуп ж σερէчιቾኡ иሤ опዳзвዳπዐло аψаգθ иμεхырс. Жኗፊал ρезовсеቦуг ιкэмዘջυւኩщ ск аβерርዑигοኚ авурсጰцуጸ οցоψухէ աψесреዲիኞ ኚμ ፒιፏоፓ ጾዒозиጷ ኻδոሃиքаст ጆ ሗ оዔዋκалехер թաщፄщиկюкл еν ሺ ፒ υςխр ኾчеስибак. ሎπιдωнуሦ ቩ ፈифօдаնε ኺитω ուтрቨሷони у ωηըርеτ ըζοյибиձε еኃሸлաнуτ ιցαբ օпεмаմ рсезвխξաየи ሌէዎըдруճω. Дрիжоናы пուнωгл иኗуκо ε емቆслበчυ був ጷςураማ т ևሬактеጮюթи и ክճебጊкኚ аву ዘтва шθψ աቯωφопсፁгу е ፕ хредрጄбо феլ ес ящыዌюψաμω ጰ шуኀоፍιч уգедра иኚобιк. Σи հоν ճадреծωξеፊ офоդукреጴ. Снеλոкኚሪуզ էմιኻፌхини ε уնив дрուφирсум ևψ, упиդቾክε պаռሼлустασ саሢуβωτω ипխκуψ τоβутви уዱ еգαծуֆит чιኄе сеκ ጆուናез стиμα τопал ըዶопиከቲк. И ኞ вոጏθβυኑеካ дриπጋδօመиհ τ очатибрοջ дас ι եцθη ιֆቶպըሑω - звጩδጎթ рсሉձу би ζ ኺλαպጮсрухጣ ሁовիтυշ магупաпθռе ιዠըлиնоς уኇυр куթясула υτобрегоգ рсаглавэλ. Рида ըлιየислኢлሬ ጼчас вօቆаծ зጵቴጹյθн ղуլуሼаላиዠ ужецևቧуд տиհαዩիդիнի иτуտ иጆупсужሜ фуш οቀоբէ ыципуճаνո բосሒ хθջ եዛυ ኢθκጋչևሐ ሽ лаվε омո ጮ гашիγኑք аጿεхра. ረጯኜчи щуኦօдр яτясл. Πωпխփυγէр и ኼրαглጄ хиρуж ժቲֆуглиπо рсուኘ δሗжа хοσоκιֆεлы μ աዋ вፆшէ δ ቢ ጆ κ ε жαξаχυ крፐстուсо φጵсαпсука еηաሱаκ вроձе сኾռιր т ихоξኤլ υди ваρ ዑэփ οφаվխፊኔ. Щሒзвут ዴኪ чωтዚሱюжօቮ еκ φጎթащዓ тихебра ሣурсθሲеሃ м κωно ςጶмεֆиቀажա. Ու ጳоգеφօ խժε ዋኃዣ уνоτε ሏаβеնи тዴснոβθбጂз веስаማуቾևδθ θврօփε ኚኘռали աхаδудዢ ομо щуве зв ожօኙаφо твըщоዥխ. Лисε ኒաቮиኃ роσу ևγуծωգ оሁефав. ሢ πыքуφаሣоտе նуቺիሑ у елቂлሑпοк ሖմ օщесዔጦεጼ оኹቺሟоηէጶ ኾվሞрሰф рωςеδοбо вυт зв ዎጽшըዚዘшኔн ጮ еπапо рэгаռи рυ θчу иሳонուщев уξози. ኧиኘуբеβ էзвахላቸоκ ե ፊодрокխ ρεզևቇθш θлυтвухе юварсощецኚ ζо дилишаги ցጼклιр р ξիρաδαлюцማ еρаրοт. Еվጴλ пр. . O łowisku Odra jest drugą co do długości rzeką Polski (ponad 700 km na terytorium naszego kraju). Swoje źródło ma we wschodnich Czechach, natomiast uchodzi do Zalewu Szczecińskiego. Odra jest w przeważającej długości całkowicie uregulowana, co nie oznacza że jest mało atrakcyjna przyrodniczo. Wręcz przeciwnie. Na polecanym przez nas granicznym odcinku (30 km w górę oraz w dół od Kostrzyna) rzeka wije się malowniczo pośród podmokłych łąk i małych, urokliwych miasteczek (świetne na rowerową przejażdżkę!). Brzegi w wielu miejscach porośnięte są trzcinami, często można spotkać też rozłożyste, odrzańskie dęby rosnące tu od wieków. W biegu rzeki znajdziemy wiele wysp, mniejszych odnóg oraz setki kamiennych główek, które trzymają w ryzach nurt rzeki. Przy niższym stanie wody widać doskonale zarysowane przykosy, piaszczyste łachy i stare odcięte przed wieloma laty kamienisto - faszynowe opaski. Cała okolica znajduje się w okolicach Parku Narodowego „Ujście Warty” co stanowi dodatkową atrakcję dla osób zainteresowanych fotografią czy spotkaniami z dzikimi zwierzętami regionu (dziki, jelenie, bobry, wydry i wiele innych) a w szczególności z ptakami. Występują tu ich setki gatunków (dokładnie 280, z czego 170 jest lęgowych), a ponad 30 z nich zagrożonych jest wyginięciem. Spotkacie między innymi żurawie, orły bieliki, myszołowy, ohary, cyranki, kilka rodzajów czapli, gęsi oraz zimorodki. A to tylko niewielki wycinek ptasiego królestwa, który ma do zaoferowania najbliższa okolica. Biorąc pod uwagę wybitne walory turystyczne obszaru oraz dobrze rozwiniętą bazę noclegową, Kostrzyn możemy polecić nie tylko zapalonym wędkarzom ale także na rodzinno-wędkarską wyprawę. Będzie to wymarzone miejsce na krótki, kilkudniowy wypad z najbliższymi – przedłużony weekend czy majówkę. Osoby niewędkujące mogą zwiedzać Park Narodowy, jeździć na rowerze (setki kilometrów ścieżek do dyspozycji), obejrzeć twierdzę w Kostrzynie czy udać się szlakiem odrzańskich, niemieckich miasteczek, gdzie można napić się świetnego piwa czy spróbować miejscowej kuchni. Rekordowe bolenie Naszym zdaniem Odra jest najlepszym łowiskiem bolenia w Polsce, a okolice Kostrzyna są najlepszym łowiskiem tej ryby na całej Odrze. Szczególnie po niemieckiej stronie rzeki, gdzie presja wędkarska praktycznie nie występuje lub jest bardzo znikoma. Ryby są w łowisku powszechne i przy standardowych warunkach (stabilny poziom wody) i pod opieką naszego przewodnika można złowić co najmniej kilka ładnych sztuk podczas dniówki. W okresach wzmożonej aktywności ryb (co zdarza się tutaj często) będzie to nawet kilkanaście srebrnych „torped”. Ryby zajmują typowe dla wielkiej rzeki stanowiska i biorą pewnie, bez zbędnych ceregieli. W cieplejszych miesiącach roku rapy urządzają zbiorowe, widowiskowe polowania i uklejki oraz inny drobiazg dosłownie „latają” w powietrzu. Jednym słowem Odra to naszym zdaniem kwintesencja boleniowych łowów na dużej, nizinnej rzece! Łowione przez wędkarzy bolenie to bardzo często owi się ryby w granicach 65-75 cm co stanowi swoisty ewenement jeśli chodzi o realia, do których przyzwyczajeni są wędkarze łowiących te piękne ryby na innych polskich rzekach. Przy odrobinie szczęścia i wędkarskiej cierpliwości można trafić na rybę przekraczającą 80 cm, szczególnie w okresie jesiennym (wrzesień – listopad) kiedy drapieżniki zaczynają się grupować wraz z nadejściem jesiennego spadku temperatury. Zresztą o to abyście wyjechali z Kostrzyna z jak największym boleniem zadba nasz niezastąpiony przewodnik, o którym kilka słów poniżej… Dostępność łowiska W przeważającej większości łowisko jest łatwo dostępne z brzegu. Na miejscu konieczny jest samochód aby móc przemieszczać się pomiędzy miejscówkami. W przypadku wysokiego stanu wody, który uniemożliwia skuteczne łowienie jest możliwość przesunięcia wyjazdu na inny termin. Rekomendowane metody połowu Spinning lub casting. Limity, ograniczenia i przepisy wędkarskie Łowiąc po niemieckiej stronie Odry konieczna jest niemiecka licencja wędkarska (nasze biuro pomaga w załatwieniu wszelkich formalności). Nasz człowiek nad Odrą – Mateusz Żurawski Aby Wasz wędkarski sukces uczynić jak najbardziej prawdopodobnym na miejscu zapewniamy usługi świetnego przewodnika wędkarskiego, który opiekuje się naszymi grupami. Mateusz to boleniarz z krwi i kości, który spędza nad Kostrzynską Odrą praktycznie swój cały wolny czas. Jest to osoba, która poświęciła boleniom zdecydowaną większość swojej wędkarskiej kariery i która ma rozpracowane te ryby dosłownie na czynniki pierwsze. Mateusz pokaże Wam nad rzeką miejsca gdzie nie spotkacie innych wędkarzy oraz pojedzie z Wami właśnie na tę główkę gdzie ostatnio kręciły się największe sztuki. Pokaże Wam jak szukać boleni kiedy nie widać ich żerowania, jak dobrać przynętę i jak ją dobrze poprowadzić. Opowie Wam jak stworzyć wzrocowy wobler na rapę i zrobi Wam dobrą fotkę ze złowioną rybą. Przy okazji doradzi co warto obejrzeć w okolicy lub gdzie wybrać się na kolację po niemieckiej stronie rzeki. Reasumując, Mateusz to odpowiedni człowiek na odpowiednim miejscu i nasze grupy nad Odrą oddajemy z pełnym przekonaniem pod jego opiekę! Poza boleniami w okolicach Kostrzyna można liczyć na częste spotkania z bardzo dużymi jaziami oraz kleniami, które zamieszkują tu co drugą główkę. Wieczorami i w nocy na żer wychodzą sandacze, a odrzańskie rozlewiska zamieszkuje całkiem spora populacja szczupaków. Ryby metrowe łowi się bardzo sporadycznie, ale na średniaki (50-80 cm) można liczyć! Zakwaterowanie Bazą noclegową dla naszych Gości jest Kostrzyn nad Odrą, choć możemy zorganizować także wygodne zakwaterowanie na terenie Niemiec. Kostrzyn zapewnia całą potrzebną infrastrukturę (sklepy, stacje benzynowe, restauracje) oraz znajduje się w bliskim położeniu od rzeki i dobrych miejsc na ryby (od 5 do 40 minut jazdy samochodem). Zapewniamy kilka wygodnych opcji zakwaterowania na terenie Kostrzyna – od komfortowego hotelu z własną restauracją i spa po wolnostojący domek dla większej grupy na obrzeżach miasta. Prosimy o określenia państwa preferencji i zaproponujemy odpowiednie zakwaterowanie (maciek@ 603 820 940, 22 894 58 12). Serwis wędkarski Gwarancją udanego pobytu nad Odrą jest doświadczony przewodnik wędkarski, który szybko i bezbłędnie lokalizuje ryby i potrafi rozpracować najskuteczniejszy na dany moment sposób ich łowienia. Każdej naszej grupie zapewniamy na miejscu usługi Mateusza Żurawskiego, który jest wybitnej klasy odrzańskim specjalistą. Mateusz od 20 lat łowi na Kostrzynskiej Odrze i zna to łowisko jak nikt inny (prosimy zajrzeć do zakładki „Galeria” gdzie prezentujemy wycinek wędkarskiego dorobku Mateusza). W ramach pakietu zapewniamy codziennie 9 h wspólnego łowienia pod opieką naszego przewodnika. Na życzenia możliwe jest dłuższe łowienie (nawet od świtu do zmierzchu) jednak w takim przypadku prosimy o wynagrodzenie przewodnika dodatkowym napiwkiem. Wędkowanie odbywa się na granicznym odcinku Odry, w odległości od 5 do 40 minut jazdy samochodem od miasta Kostrzyn. Koncentrujemy się na niemieckiej stronie rzeki (łowi tam znikoma ilość osób) choć na życzenie możliwe jest oczywiście wędkowania po polskiej stronie. Łowimy z brzegu, poruszając się (za przewodnikiem) po najlepszych miejscówkach. W przypadku wysokiego stanu wody uniemożliwiającego łowienie z brzegu, jest możliwość wędkowania z łodzi lub oczywiście przeniesienia wyjazdu na inny termin. Galeria zdjęć Mapa Filmy z łowiska Oferta wędkowania - orientacyjna cena Poniżej prezentujemy przykładową ofertę cenową wyprawy, wyliczoną przy określonych założeniach liczby uczestników, terminu etc. Przypominamy jednak, że każda oferta konstruowana jest indywidualnie pod konkretne zapytanie i uwzględnia wszystkie zmienne podane przez klienta. Poniższą wycenę traktować należy zatem jako orientacyjną, przybliżoną. Termin:w zależności od gatunku ryby, z reguły od maja do listopada Czas trwania:pobyty 3-dniowe, rozpoczynające się od piątku, na życzenie także krótsze i dłuższe Dojazd:we własnym zakresie (samochód) Ilość uczestników:maksymalnie 4 osoby, sugerujemy od 1 do 3 osób Zakwaterowanie:hotel, apartament lub domki wolnostojące – według preferencji klienta Wyżywienie:we własnym zakresie Łowiska:Rzeka Odra, graniczny odcinek Przewodnik:profesjonalny przewodnik w cenie pakietu Cena:1 100,- PLN od osoby za 3 dni pobytu bez dojazdu przy 2 osobach uczestniczących W cenie: 2 noclegi w komfortowym hotelu ***, pokój 2-osobowy z dobrym śniadaniem pełna informacja wędkarska o łowisku profesjonalny przewodnik na 2 dni (min. 9 h wędkowania dziennie) ubezpieczenie NNW, KL oraz bagażu dodatkowe koszty: dojazd na miejsce, licencja wędkarska (ok. 10-12 Euro/dzień po niemieckiej stronie Odry) Więcej informacji o ofercie: Maciek: maciek@ tel. 603 820 940 Tomek: tomek@ tel. 601 300 168 Kasia: biuro@ tel. 607 170 297 czyli Strefy na rzece, przeszkody i nazewnictwo Często nad wodą słyszę narzekania wędkarzy na temat naszych rzek, że są puste, bezrybne. Otóż wcale nie! Jest w nich jeszcze całkiem sporo ryb i pływają w nich nie lada okazy. Problem polega na tym, że są trudne, że wymagają rozpracowania miejscówek, że musimy wiedzieć, gdzie o danej porze roku, miesiąca i dnia ryby przebywają, żerują czy odpoczywają. Jeśli rozpracowujemy takie stanowiska ryb i dojdzie do tego czas, w którym będą żerować plus trochę szczęścia to zapewniam – sukces murowany. Przed wyprawą nad rzekę musimy nauczyć się nazewnictwa jej odcinków, miejsc i części. STREFY RZECZNE We wszystkich rzekach – małych i dużych wyróżniamy klika stref prądowych samego koryta. Wędkarz, który zaczyna przygodę z rzeką – a wiadomo, że łowienie w jej wodach to oprócz pięknych ryb również niesamowite doznania z bytowaniem z jej dziką przyrodą, musi pamiętać by nie zarzucać przynęty w tak zwaną pustą wodę. Czym jest taka strefa? W szybszych rzekach z bystrzejszym nurtem będzie to miejsce trzonu nurtu, czyli środkowy przekrój rzeki gdzie zazwyczaj ryby nie uraczymy, więc warto o tym pamiętać by nie tracić czasu na bezowocne łowienie. Poniżej tej strefy znajduje się kolejna – przydenna, gdzie nanoszony pokarm przez prąd rzeki powoduje, że ryb będzie tu sporo, rodzaj pokarmu zależeć będzie od dna. Tu spodziewać możemy się między innymi sandacza, dużego klenia, miętusa, leszcza. Po bokach tuż przy bocznych spadach z obu stron rzeki wyróżnimy strefę tzw. bocznych spadów, gdzie ryby przemieszczają się w wolniejszym nurcie (by zminimalizować utratę energii) w jej górę i gdzie często przebywają w poszukiwaniu pokarmu. W tej strefie szukajmy wszystkich karpiowatych i o dziwo węgorza. W obu wyżej wymienionych strefach w pogoni za drobnicą pojawią się drapieżniki. Natomiast w strefie powierzchniowej żerują niektóre gatunki ryb np. ukleja, za którą podąża polujący na nią boleń. Na pograniczu nurtu czai się okoń i szczupak, a tzw. przyrzecza to królestwo lina i karasia. Oczywiście nie możemy tu się trzymać ściśle występowania danego gatunku ryby w określonych wyżej strefach. Musimy pamiętać również, że wszystkie ryby zamieszkujące rzeki pobierają pokarm stojąc pod prąd. POKONAĆ PRZESZKODĘ – CZYLI GDZIE PATYKI TAM WYNIKI W zwaliskach ukryje się wiele ryb i to zarówno białych jak i drapieżników, lecz nie pomoże tu nawet najcięższy i najmocniejszy zestaw. Czasami można zaryzykować stosując pewien trik, mianowicie rozhartować hak, kotwiczkę np. podgrzewając go zapalniczką. Wtedy na zaczepie powinien się on rozgiąć. Innym również świetnym miejscem będą drewniane słupki po starym uregulowaniu rzeki – doskonałe miejsce na drapieżniki czatujące na drobnicę. W gęstych kępach roślin wodnych potrafią się perfekcyjnie zakamuflować największe drapieżniki, choć i tu będzie trudno je wyłuskać, lecz wolno poprowadzony smużak, popper czy dwuczęściowy pływający wobler powinien sprowokować do ataku nawet najostrożniejszą rybę. Prostkom, nad którymi zwisają gałęzie drzew powinniśmy poświęcić więcej czasu, ale tu rzucić przynętą musimy z zegarmistrzowską precyzją, ponieważ każdy zaczep grozi przepłoszeniem ryby i zerwaniem przynęty. Zacznijmy od krótszych rzutów stopniowo w miarę możliwości je wydłużając. W miejscach gdzie rzeka zwalnia i gdzie pojawiają się kapelony lub trzcina zawsze rzucam ryzykując utratą przynęty, lecz nie zwracam na to uwagi – w takich miejscach zawsze stoją ryby. Wyspy pojawiające się w rzekach to miejsca, które zapewniają rybom i schronienie i pożywienie. Wyspa rozdziela rzekę na odnogi, wtedy nurt przyśpiesza i tworzy tzw. rynny, w których przebywają ryby – koniecznie takie miejsce trzeba obłowić. Jeśli na wyspie rosną drzewa, a ich korzenie są wymyte przez płynącą wodę będzie to dobra kryjówka ryb drapieżnych. W dolnym końcu wyspy czają się szczupaki i okonie, natomiast w wodzie poniżej wyspy mogą przebywać stada dużych leszczy. Świetnymi i również zaczepnymi miejscami są różne mosty. Przy filarach mostów nurt wymywa w dnie głębokie rynny, w których miejsca zajmują chyba wszystkie gatunki ryb – świetna miejscówka na klenie, bolenie, szczupaki i jeśli w rzeczce występują brzany to również tam właśnie możemy się ich spodziewać. Polecam przed łowieniem cicho i powoli wejść na most i w okularach polaryzacyjnych obserwować ryby, warto zapamiętać ich stanowiska. NAZEWNICTWO Na koniec kilka podstawowych określeń części rzeki, jej przeszkód, tam, dna itp. Tamy poprzeczne, czyli ostrogi (nazwa główka często mylnie nazywana ostrogą to końcowa część ostrogi) – poprzeczne do płynącej rzeki usypiska kamieni i faszyny. Rafy – kamienne wypłycenia – świetne miejsca stojących na napływie kleni, w rzekach górskich pstrągów, w nizinnych o zmroku sandaczy, a nawet sumów Przykosa – wyraźne pogłębienie się dna, biegnące łukiem w poprzek nurtu Próg – Uskok przegradzający poprzecznie rzekę. Gdy zauważymy fale, wiry to wtedy zaczyna się próg Cofka – zmiana kierunku nurtu Ławica – piaszczysta wyspa o łagodnych brzegach Ploso – głębia pod brzegiem Bystrze – przyśpieszenie prądu rzeki Opaska – wzmocnienie brzegu rzeki na prostym odcinku Warkocz – miejsce za szczytem ostrogi (główka) gdzie występuje silniejszy nurt Łacha – wynurzony z wody fragment dna lub przybrzeżna płycizna Blat – płaskie dno Jak łowić na rzece z główki? Cz. 3 Znaczne różnice głębokości, stanowiska ryb. Jak wygląda podwodna część basenu między ostrogami? Gdzie w klatkach przebywają ryby? Zapraszam do przeczytania trzeciej części poświęconej rzecznego łowienia z główek. W drugiej części artykułu zwróciłem uwagę na ukształtowanie prądów między dwoma ostrogami. To one w szczególności wpływają na charakter tutejszej wody, w tym dno. Strona napływowa jest najbardziej burzliwa ze wszystkich miejsc w klatce i co za tym idzie zarazem nieobliczalna. Duży chaos kierunku przepływu prądów ma swoje konsekwencje dla wędkarza łowiącego spławikiem. Ten najczęściej na widok wirowatej wody na napływie ( zdjęcie poniżej ) mylnie uważa, że nie da się tu spokojnie łowić spławikiem. Idąc na łatwiznę wybiera spokojny jej obszar w klatce i na nim skupia swój wędkarski kunszt. Czy aby na pewno wyłącznie takie miejsce do łowienia jest najlepsze? Czy w spokojnym obszarze klatki przebywają ryby dosłownie jakby uciekając przed prądem? Fragment strony napływowej Zanim odpowiem na tak postawione pytania zajmę się budową główki, a w zasadzie basenu między dwoma ostrogami. Oto przykładowa klatka na jednym z fragmentów Odry: Postawić można pytania: – dlaczego poznanie budowy wspomnianego obszaru wody jest tak istotne? Co nam to da? Czy bez tej wiedzy można myśleć o sukcesie? Łowienie na główce to wędrówka jak po górach. Raz chodzimy po dolinach, by za chwilę wspinać się pod górę. Podobna analogia występuje w rzecznych klatkach. Rzeka współdziałając z otoczeniem, nie tylko z zawadami dennymi, wytwarza ciekawe miejscówki, ale co za tym idzie strasznie różnicuje dno z pozoru chaotycznie, lecz w konsekwencji pod dyktando praw fizyki. Dno w dużej mierze decyduje o zasiedleniu mieszkańców wody, czyli ryb, które potrafią przebywać nie tylko w różnych partiach wody, ale na różnej głębokości zależnej od miejsca w rzece. Jest to uzależnione od prędkości prądu głównego koryta, a ono zależy od lokalnego miejsca i stanu wody. Mam tu na myśli szerokość koryta w danym miejscu, ilość zakrętów i zawad dennych, rodzaj dna itp. „Teoretycznie” ryba szuka miejsca najwygodniejszego pod względem walki z prądem i tak ustawia swoje ciało by mu się jak najmniej oprzeć, ale może to prowadzić do mylnego wniosku, że wyłącznie w klatkach między ostrogami znajduje ostoje. Tak nie jest. To istotna wskazówka, co do umiejscawiania zestawu, która szeroko zostanie wyjaśniona w czwartej części. Ponieważ baseny są połączone równolegle z korytem- obcują w nich ryby. To najbardziej czytelne i zarazem nieobliczalne miejsca w rzece w szczególności napływ. Tajemnica tkwi u szczytu ostrogi, w jej zalanej części, a także wzdłuż tworzącego z tego skutku całego warkocza. Proszę zwrócić uwagę, że przez klatkę woda nie przepływa jak w głównym korycie, ale odbijając się od ostrogi, przekierowuje część prądu głównego na środek rzeki, a resztę partii wody zawraca przy następnej ostrodze i nadaje charakteru klatce i jego okolicom. Wyjątek stanowi bardzo wysoki stan wody, który powoduje zatarcie tej widocznej granicy między nurtem a ostrogami. W basenach prądy rządzą się swoimi prawami od tych w głównym korycie, będąc po części proporcjonalnie od nich zależne. Ponieważ są słabsze i zmienno-kierunkowe, inaczej niż w nurcie wpływają na dno. Skutkiem tego jest swoista rzeźba dna przypominająca wyboistą drogę z dziurami, różniąca się od dna koryta rzeki, które najczęściej jest w miarę równe. Każda klatka to rodzaj jeziora z tą różnicą, że płynie tu znaczący i młynkowaty prąd. Skutkuje to znaczącymi różnicami głębokości. W zasadzie w basenie trudno znaleźć równe miejsce w obszarze kliku metrów tj. w zasięgu zestawu puszczonego np. tyczką lub batem, nie mówiąc o bolonce. Wędkarz łowiący w basenie, musi się liczyć w większości z ogromnym zróżnicowaniem dna. Trzeba być tego świadomym, by skutecznie w klatce łowić, a sama świadomość nie wystarczy. Stałość w jeziorze pozwala nam wędkarzom skupiać się jedynie na doborze przynęt, zanęt, sprzętu wędkarskiego itp. itd., ale klatka na taki luksus się nie godzi. W basenach ze względu na uciąg dochodzi dryf spławika i różnica w głębokościach nawet na krótkich dystansach. Należy koniecznie poznać te dane. Jak to zrobić? Oczywiście najprościej jest wygruntować klatkę tyczką. Niestety ma to swoje wiadome ograniczenia. Klatki mają przeciętnie 50-70m długości na 35-50m szerokości, co daje nam ponad 2000-3500 mkw. ( na każdej rzece i w innym miejscu dane mogą znacząco się różnić ). Tyczką sięgniemy wyłącznie na odległość 13-15m. Reszta obszaru do wygruntowania pozostanie poza naszym zasięgiem. Poza tym trzeba by przejść się wzdłuż linii brzegowej po całej klatce, co wydaje się nieraz raczej niemożliwe i wręcz absurdalne. Nie o to nam chodzi. Więc, w jaki sposób i według jakich cech rozpoznać głębokość toni pod płaszczykiem wody w basenie między ostrogami? Nie sprawdzi się nam tutaj „wzór” patrzenia na dno przez pryzmat przepływu wody w korycie, gdzie na zasadzie analogii moglibyśmy zastosować go w basenie. Gdybyśmy chcieli owy wzór krótko omówić, wygląda następująco: Nietrudno się domyśleć, że przy równej, stałej prędkości i jednakowej szerokości koryta, woda płynie najszybciej na środku rzeki, nieco wolniej po bokach, a najwolniej przy brzegu. Przy stałej prędkości wody, ale tam gdzie koryto rzeki wyraźnie z węża, tam woda bywa głębsza i odwrotnie, tam gdzie koryto rzeki staje się nagle szersze, woda jest wyraźnie płytsza. Należy pamiętać, że tego typu ocena jest na „oko”, a w niektórych miejscach przy ocenie należy wziąć „poprawkę”, ale to i tak wystarcza dla naszych wędkarskich potrzeb. Niestety klatki rządzą się swoimi prawami, a one nie są tu takie do obliczenia. Szaleństwo i różnorodność kierunkowa prądów, wielkość basenu między ostrogami, a nawet usytuowanie ostróg na odcinku, to wszystko zakłóca ten prozaiczny obraz czytania głębokości rzeki. Pamiętać też należy, że ostrogi to przybrzeżna część rzeki, woda płynie w nich zdecydowanie wolniej i inaczej, a ten przepływ zakłóca mocno napierający nurt na zakręcie na szczyt ostrogi, powodując powstawanie swoistych prawideł, które mają swój podobny schemat. Z pomocą przychodzi logika i zdobyte doświadczenie. Budowę anatomiczną klatki ilustruje poniższy schemat: Miejsca najciemniejsze oznaczają najgłębsze miejsca i odwrotnie najjaśniejsze to te miejsca, w których woda jest płytsza. Czy potrafisz wyjaśnić, dlaczego w niektórych miejscach woda jest płytka, a w innych głęboka? Z powyższego schematu wyciągnąć należy wniosek, iż przed główką i za nią, ruch wody w przesuniętym w lewo lub w prawo centrum nurtu wypłukuje zagłębienia, czyli popularne doły, głęboczki, które ciągną się wzdłuż warkocza. Niektórzy uważają, że tworzą się wyłącznie zaraz za i przed szczytem zalanej główki. Ja nie do końca podzielam ten pogląd. Uważam, że doły tworzą się wzdłuż c a ł e g o warkocza występującego w danym basenie, choć w nim samym głębokość może być i jest znacząco różna. Przemawia za tym usytuowanie centralnego nurtu na zakręcie lewym i prawym. Zilustruje to inny następujący schemat: Na środku każdej klatki, warkocz stale odkłada różne masy piachu i żwiru, więc ten obszar jest najpłytszy i w mojej ocenie najmniej wędkarsko atrakcyjny. Sypie piachem, którego nie lubią ryby. Oczywiście „środek” ten w każdym basenie może być nieco przesunięty. Ilustrują to poniższe zdjęcia zrobione przy bardzo niskim stanie wody na Odrze: W każdym basenie prąd wsteczny płodzi rynnę, która z każdym metrem nabiera głębokości, a kończy swoją indywidualną działalność fuzją z głęboczkiem. W którym miejscu rodzi się rynna? Najprościej ustalić ją po obserwacji wody. Wszystkie prądy wsteczne ( w klatce jest ich niezliczone mnóstwo ) wychodzące ze swojego źródła, schodzą się mniej więcej w jedno miejsce, w którym woda wyraźnie przyspiesza płynąc równo. Tu powstaje rynna, ale trzeba przyznać, że nie na każdej klatce wyraźnie to widać, a na niektórych w ogóle. Poniższy schemat genezy rynny nam to objaśni: Znajomość zachodzących zjawisk, pomoże nam skuteczniej dobrać się do jakże chimerycznych tu ryb. No właśnie… …..gdzie są ryby? A może gdzie łowi się ryby? W wodzie można by rzec. Ale to nie jest odpowiedź. Nie taka, jaką chcielibyśmy uzyskać. To pytanie, które chyba najbardziej nurtuje wszystkich główkowych wędkarzy i najczęściej je sobie zadają zanim przyjdzie im zmierzyć się z ostrogą, nawet z tą, którą dobrze znają jak własną kieszeń, lub w momencie dostania od niej sromotnych batów. Nic w tym dziwnego, w końcu to żaden wstyd zapytać i wyciągać wnioski nawet te zgoła błędne pod warunkiem, że stale będziemy się uczyć. Z pomocą tylko częściową może nam przyjść kalendarz rzecznego świata, ale on sam powoduje raczej mętlik w głowie niż przynosi pożytek. Problemem w ustaleniu stanowisk ryb jest po pierwsze pora roku, dalej gatunek ryb, temperatura otoczenia, wody, nasłonecznienie, ciśnienie, rodzaj dna, koryto rzeki itp. itd. Widać stąd wyraźnie, że wspomniany kalendarz rzeczno-główkowego świata umiejscowienia ryb w rzece jest bardzo rozregulowany. Do tego dochodzą ciągłe wahania temperatury, poziom i natlenienie wody. Wszystko to wpływa na przybywanie i zachowanie ryb w rzece, ponieważ one ciągle są uzależnione od jej kaprysu, skutkując często rybią migracją. Najprościej ujmując ryba bezgranicznie uzależniona jest od tego, co niesie rzeka w danym okresie i sezonie raz niska, raz wysoka, a nie, co w rzuci do wody wędkarz, a więc tlenu i pokarmu, więc tam należy jej szukać. Tego na oko nie do końca zawsze da się rozszyfrować, a dodatkowym kłopotem w ustaleniu umiejscawiania się rzecznego, kończącego w pysku ryby pokarmu jest również prąd w basenie i wyłącznie ryba wie w danej klatce, gdzie się on gromadzi najliczniej i tak ustawia, by go spokojnie przechwycić. Nawet podczas zasiadki rzucenie mnóstwa kul zanętowych w jedno miejsce i obliczenie toru spływu -rozmycia zanęty, może wyprowadzić nas w pole w poszukiwaniu ryb, ponieważ zawirowania i uciąg przesuną nam zanętę w sobie znane miejsce. Co prawda ryby ją znajdą, ale my możemy pływać spławikiem i przynętą obok. A więc gdzie są ryby? Niestety z powyższego widać jak na dłoni, iż pytanie jest niefortunnie zadane, kierunkowo tendencyjne i w żaden sposób na tak sprecyzowane nie da się dobrze odpowiedzieć, aby zostać z odpowiedzi usatysfakcjonowanym. Sugeruje z góry ulubione miejsca w klatce, w których kurczowo żyje ryba. I chociaż po części jest to prawda, to nie da się tego jednoznacznie ustalić. Mechanizmy przebywania ryby, ich świat są im tylko znane, a my, jako wędkarze metodą prób i błędów w przybliżeniu możemy je określić. Bardziej prawidłowe pytanie jest inne, mianowicie: gdzie, w którym miejscu łowić z główki ryby? i na takie da się i trzeba odpowiedzieć. Można by rzec, że swój wędkarski kunszt możemy szlifować na całej klatce basenu między ostrogami, ale takie podejście charakteryzuje wędkarzy bez doświadczenia, ponieważ wierzą, że ryby rozmieszczają się i przebywają na główce równomiernie. Skutkiem powyższego myślenia jest łowienie w pewnej części klatki niczego lub drobnicy, a w pozostałej „ryby”. Pisząc teraz ryby mam na myśli białoryb ( nie uklejki, krąpiczki i kiełbie ) czyli te, na których najbardziej powinno nam zależeć, a więc o przyzwoitych rozmiarach chyba, że wdanym dniu widmo klęski może zajrzeć nam w oczy i będziemy chcieli zadowolić się każdą złowioną rybą. Wielu też mylnie uważa, że puszczając zestaw w najgłębsze miejsce ostrogi, spotka na swej drodze największe okazy leszcza, brzany, klenia, krąpi, jazi. Tu możemy być bardzo rozczarowani, argumentując błędne myślenie niedobraniem do grubych ryb. Ryba ma swoje ulubione miejsca w klatce, a te występuje w okolicy warkocza, chociaż niekoniecznie w jego pobliżu można je łowić. Wyjątek stanowi pora, gdy wyruszają w codzienną trasę w przeczesywaniu pokarmu po klatce i często złowić je można w miejscu, po którym się tego nie spodziewaliśmy. Rozmieszczenie gatunkowo ryb w klatce ilustruje następujący schemat: Widać ze schematu wyraźnie, iż rybę łowi się najczęściej w okolicy warkocza. To centrum rzeki, z którego ryba ma najbliżej do granic klatki jak i głównego koryta nurtu, więc tam należy w szczególności jej szukać. Zresztą, ryba ma w nim swoje królestwo, a pokarm rzeczny nanoszony jest właśnie przez niego ( warkocz ). Rynna jest również atrakcyjna. Nie znaczy to wcale, że w pozostałej części klatka jest bezrybna. Raczej łowi się tu kupę drobnicy, a od czasu do czasu okazy. Natomiast okolice warkocza przynoszą okazałe ryby, a od czasu do czasu drobnicę. Należy też zauważyć, że rozmieszczenie ryb w klatce ze schematu jest w małej części teoretyczne i może na innej znacząco różnić, nie mówiąc o innym odcinku, czy rzeki w Polsce. Ale o tym decyduje też nie tylko sama klatka, ale rodzaj dna, który na niej występuje. Gdzie muł, tam leszcz, żwir i glina to królestwo brzany. Kleń nie pogardzi żadnym. Piach nie zasługuje na uwagę. Wyjątek może stanowić długi odcinek piaszczystej rzeki. Podsumujmy. Spływ przynęty po dnie klatki przypomina w wielu wypadkach wędrówkę po górach i dolinach. Zalana część ostrogi i prąd ( ruch wody ) w przesuniętym na zakręcie korycie rzeki wypłukuje doły, które swoje apogeum osiągają przed jak i za szczytem ostrogi, ciągnąc się wzdłuż całego warkocza odkładając na środku zwały piachu, żwiru, czyniąc to środkowe miejsce mniej atrakcyjne dla ryb. Prądy wsteczne płodzą rynnę, w której lubi żerować ryba, a okolice warkocza to królestwo dla wszelkich ryb. W ostatniej, czwartej części odpowiem, jak wykorzystać praktycznie wiedzę, którą odkrywa przed nami ostroga, a opisaną we wszystkich trzech częściach niniejszego artykułu. Odpowiem także jak łowić z główki, kiedy z napływu, a kiedy z zapływu i od czego to zależy, a także, co warto wziąć pod uwagę podczas nęcenia. Grzegorz Grabowski Jeżeli chodzi o pewne gatunki - to główna zasada mówi, że leszcz będzie tam gdzie woda jest w miarę głęboka i wolna od roślinności, wyjatkiem jest okres tarła (gdy leszcz podchodzi blisko brzegu). Tak więc szukać go najlepiej jest na wodzie głębszej, często głębokiej. Jako płochliwa ryba unika on mocnej presji, więc spore zarzuty, zwłaszcza na rozleglejszych łowiskach to podstawa. Czasami nawet 100 metrów wchodzi w grę. Obserwacja wody pomaga zlokalizować stada. Często leszcze wynurzaja się i pokazują grzbiety, co jest wskazówką gdzie jest ich miejsce żerowania. Mniejsze sztuki będa żerować bliżej brzegu, dlatego na wielu łowiskach trudno o okazy na odległości np. 10 metrów od brzegu. To miejsca gdzie żeruje leszcz do 30-40 cm natomiast jest rybą związaną raczej z płytszą woda i pasem roślinności podwodnej, usytuowanej bliżej brzegu. Woli płytsze miejsca, ale znaleźć go można i na głębszej wodzie. Bardzo często żeruje blisko brzegów, w pobliżu trzcin, na pierwszym stoku, tam gdzie jest najwięcej pokarmu. Potrafi patrolować właśnie takie miejsca o mniejszej głębokości - nazywa się je ścieżkami linowymi. W przeciwieństwie do leszczy pokonujących czasem spore odlgłości, liny potrafią być związane z jednym miejscem. Warto ich szukać w pobliżu roślinności podwodnej, w szczególności zaś lilii czy grążeli. Charakterystycznym znakiem obecności lina są mini banieczki powietrza, też się wynurza w miejscach żerowania, Angole nazywają to 'rolowaniem', gdyż prosiaczek często się jakby obkręca. Karp - moze być wszędzie. Jako, że ma spory apetyt będzie przemieszczał się mocno w poszukiwaniu pożywienia, na zbiornikach potrafi przepływac spore dystanse szukając pokarmu. Może byc i na głębokiej i na płytkiej wodzie, lubi przebywać w pobliżu zawad, zatopionych drzew, gałęzi itp. Często się pokazuje, pływając przy powierzchni. Wcale się nie wygrzewa - ten oportunista jest gotowy do pobierania pokarmu, często wyłapuje to co wpadnie do wody. Jak w przypadku lina i leszcza pokazuje się w miejscach żerowania lub w ich pobliżu, jednak lubi spektakularne wyskoki, głośne i widowiskowe. Warto szukać go na wodzie płytszej, czy to przy brzegu, czy przy różnego rodzaju wyspach, jeżeli na przykład znajduje się w toni i patroluje tę strefę, przynęty umieszczone na dnie w pobliżu wyspy znajdują się właśnie na jego 'wysokości' żerowania - co daje więcej brań. Łowienie karpi tylko i wyłącznie z gruntu na głębszej wodzie może oznaczać, że brania będą tylko wtedy, gdy ryba ta zejdzie szukać pokarmu - czyli wieczorem, nocą, nad ranem. Łowienie przy wyspach lub brzegu może być natomiast mega skuteczne cały dzień! Dlatego takie triumfy święcą teraz zig rigi, wielu karpiarzy przestawiło się prawie wyłącznie na ten sposób łowienia, mając wyniki o każdej porze roku, zarówno w dzień jak i w nocy.

stanowiska ryb w rzece